Volg ons:
RSS
Follow by Email
Twitter

Enkele weken geleden zag ik het plots :” Kaat van ‘De Mol’ promoot body positivity met ….”.

Ik scrolde (voor)oordelend verder met de gedachte: “ tja, so, de zoveelste “.

Ik voelde vooral iets media-achtig. Nochtans ben ik, ervaringsdeskundige op dat vlak ( voor wie zich nog de blog “ aan de dikke madam rechtsaf “ herinnert ,weet dat ) er als de kippen bij om dergelijke artikels in volle concentratie te lezen. Op zoek naar herkenning of iets wat ik zelf nog niet over het onderwerp zou weten. En toch deed ik het niet. Was het de kop van het artikel? Ik weet het niet …. Iets waardoor ik niet getriggerd was om door te klikken.

Enkele dagen later, stond ik met onze jongste dochter aan de dansschool. Zoals gewoonlijk wéér te vroeg. Enkele meters verderop stonden 2 andere mama’s te keuvelen, toen een derde zich aan het duo vervoegde. In onze vrienden- en kennissenkring verwelkomen we elkaar met “ hey, hallo, hier se , hoe ist “ of iets in dat genre. Echter werd deze 3e mama op een totaal andere manier onthaald met de warme woorden: “ amai, we zeggen dat hier juist tegen elkaar, wij zouden eigenlijk zo mager willen zijn als jij “.

Had er iemand in mijn gezelschap geweest, had ik hoogstwaarschijnlijk weer de feedback gekregen: “ Sarah uw gezicht “. Ik vermoed dat ik mijn fronsen en verwondering bij die uitspraak niet heb kunnen verbergen. Wat ik doorgaans nooit kan. Vroeger hoorde ik terwijl ik dacht, mezelf ook al praten maar dat heb ik nu afgeleerd 🙂

Ik liep door en 1 seconde ( echt waar 1tje maar ) dacht ik, amai wat denken die dan over mij?  En ik dacht: nee nee niet doen, dit heeft iets te maken met zij die het zeggen en hoe zij naar zichzelf kijken.

Ik vroeg me vervolgens meteen af waarom iemand dat zegt, geef de dame in kwestie dan een compliment door te zeggen dat je vindt dat ze straalt of er goed uitziet. Het feit dat je de ander zo verwelkomt, zegt iets over hoe jij zelf naar jouw lichaam kijkt.  Soit, ik naar huis met mijn verhaal. Ik deed het in mijn vertrouwde geuren en kleuren helemaal uit de doeken, in het bijzijn van onze oudste dochter. Ze wordt 12. Ze keek mij verwonderd en vragend aan en merkt plots op. “ mama, dat is toch goed, dat was toch een mooi compliment voor die mevrouw “. Helaas ben ik er ondanks mijn open communicatie over mijn eigen zelf-en lichaamsbeeld van toen naar nu nog niet in geslaagd mijn bijna 12 jarige dochter mee te geven dat slank en mager niet gelijk staat aan complimenten krijgen en geven. Dat mager niet een voorwaarde is voor mooi, succes. Dat er naast mager véél méér en vooral véél andere zaken bijdragen aan gelukkig zijn. Versta me niet verkeerd, ik ga de zwaarlijvigheid niet promoten. Ik heb al enorm veel gesprekken gevoerd met onze dochter over dik vs mager ( het houdt haar wel bezig ). Ik probeer haar mee te geven, dat we allemaal een vorm hebben en dat de ene vorm er anders uitziet dan de andere. En dat is ok. Ze kan zich afvragen: “ ja maar waarom gaan mensen dan op dieet “? Omdat te zwaar zijn, ook minder goed kan zijn voor de gezondheid en een dokter hen aanraadt dat een gezondere voeding of andere levensstijl beter kan zijn voor die gezondheid. En als mensen het advies van de dokter opvolgen, dan is het gevolg vaak, dan ze minder gaan wegen en dat zie je dan aan die vormen. Soit, een ganse uitleg dus, wikken en wegen, in de hoop dat ik het goede zeg tegen het kind.

Met preken of haar hiervan proberen overtuigen hou ik me niet bezig. Zij zal dat hopelijk gaandeweg zelf ervaren. Wat ik toch tracht mee te geven, hopelijk een beetje passend bij haar leeftijd, is dat meisjes en dus ook vrouwen er echt iets van kunnen om te zeuren en te klagen over hun lichaam, vormen en gewicht. En ja, dat kan eens deugd doen om daarover door te gaan. Maar wanneer het een gewoonte wordt dan doe je mee aan een TRASH cultuur, waarbij je quasi altijd alleen maar negatief bent over jezelf. Haar zus, juist kleuter af, is 6 en nog héél schattig-naïef. Zij kan in volle overtuiging en LUIDOP, in de spiegel  tegen zichzelf zeggen: “ ik ben toch mooi hé “. De oudste vindt dat dan weer bijzonder arrogant en geeft even luid aan, dat je zoiets niet over jezelf zegt en dat niemand zo perfect is, zoals zij zich omschrijft. Waarop de jongste dan weer antwoordt: “ tja dat kan zijn, niemand is perfect, behalve ik “. Beiden hebben natuurlijk een punt. Inderdaad niemand is perfect en inderdaad neen, het is niet arrogant, jezelf oké en mooi te vinden.

Ik ben, na de warme welkom van de dansschoolmama’s, dan toch terug gegaan naar het artikel :” Kaat van ‘De Mol’ promoot body positivity met prachtige foto’s op IG”. En ik dacht ja: ik zie een in mijn ogen doodgewone, jonge, schone vrouw.  Gewone foto’s, niks mis.

Mijn vooroordeel dat het om een media-stunt ging, werd meteen de kop ingedrukt wanneer ik las dat ze voor deze shoot uit haar comfortzone is gestapt. Wie ben ik om zomaar te denken : “ wat heb jij nu te klagen, je ziet er toch goed uit “ ?( Jups, ik heb dat stillekes in mijn hoofd gezegd )  

Die shoot betekende duidelijk heel veel voor haar. De moed, het lef, de durf . ( en jawel, chapeau hoor, ik zou het echt niet kunnen noch durven ). Dat mode,reclame en media zeker een rol spelen in schaamte rond het lichaam is zeker. Heel normale zaken als puistjes, lichaamshaar, vet, cellulitis worden gekoppeld aan niet- perfect. Dat heeft ongetwijfeld toch ook een invloed op hoe mensen hun eigen lichaam waarderen denk ik dan?  Ik heb zelf lang gedacht dan zelfbeeld en lichaamsbeeld hetzelfde betekenden. Vandaag denk ik daar voor mezelf anders over. Lichaamsbeeld betekende voor mij het zoeken naar gebreken bij mezelf en dat vergelijken met anderen. Vandaag betekent het inhoudelijk misschien nog hetzelfde alleen met het grote verschil dat het vergelijken beperkt blijft en ik minder focus leg op wat gebrekkig zou zijn.  Ik heb een tijd onrealistische en onbereikbare schoonheidsidealen nagestreefd. Waardoor bepaalde zaken in mijn leven, toch werden bemoeilijkt. Misschien daarom ook mijn medelijden met de dansschoolmama’s. Hoe moeilijk moet het zijn om jouw eigen negatieve lichaamsbeeld en jaloezie over de vorm van een ander om te toveren in een zogenaamd compliment

 

 

 

Volg ons:
RSS
Follow by Email
Twitter

getuigenisNieuws

imagocoachingkleuradvieskleurcoachingmake-up coachmake-up destelbergenmakeupworkshop destelbergenworkshops heusden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *